Queridos Reis De Oriente:
Sei que non é a vosa especialidade, pero eu quixera pedirvos unha paisaxe.
Sempre tiven nun recuncho das miñas crenzas, a refuxio do racional, un lugar para a maxia da que din que vos sodes mestres, alomenos unha vez por ano e neno.
Pois, polos nenos que agora están e polos que han de vir ó Val Miñor, é que vos pido a vosa axuda, para poder seguir disfrutando do noso lugar especial e fermoso e parar as garras da globalización enchaletadora e a fame dos lobos da especulación.
Ese lugar chámase MONTEFERRO, monte de ferro, i é verde para os ollos, aire para os pulmóns, sendeiro para os pés e beleza para a alma.
Córtanlle as árbores e plantan farolas e rúas de asfalto. Pídennos que coidemos o gasto de enerxía para seguir tendo un planeta onde vivir e eles alumean rúas e estradas baleiras, rouban a escuridade natural que deixaba ver as estrelas, con luces que só chaman a atención das aves de rapiña: Aquí caben ben moita parcela e moito parné.
Hai anos que vin desaparecer en mans doutros coma eles o litoral de boa parte da costa catalana e converterse nun mar de cemento e ruído. Agora o máis poboado e desfigurado está deshabitado e triste. Véndese barato por paquetes turísticos, para os que non poden veranear onde aínda hai beleza e natureza,(iso está caro) e se atorden co alcohol, as discotecas e as fresas con nata.
Cando cheguei aquí, xa hai moito tempo, pensei que estábamos vacinados. Que ningún pobo con dous dedos de fronte caería na mesma trampa de vender a súa riqueza e a súa diversidade, --aquilo que o fai único e especial-- por diñeiro fácil e destrucción para mañá. Diñeiro só para algúns, coma sempre. Os meus amigos de Panxón ,da Porqueira, do Quinteiro tiveron que facer as casas --xa hai tempo-- lonxe do lugar onde naceron, hoxe convertido en solar de segundas residencias .
Os castiñeiros en fronte da nosa casa cambiaron por tellados e máis tellados. Menos mal que o mar segue aí, maxestoso e vivo, e a xentes que queremos unha paisaxe donde vivir tamén. Aquí estamos. Podédenos axudar?