[i:7b7f38c519]Por Carlos Méixome. Publicado no Xornal A Peneira


Contra do que se acostuma a dicir, nalgúns aspectos os galegos somos xentes ás que nos gusta a desmesura. Por exemplo, na comida. � ben certo que en xeral somos máis ben retraídos. Mesmo hai quen, medio en broma medio en serio, situou ao pobo galego nunha fase anal caracterizada pola pusilanimidade, polo retraemento, apoucamento e introversión, en contraste coa fase fálica do pobo vasco, en plena explosión expansiva.

Reiteramos pois que consideraríamos o â??sentidiñoâ?? un trazo significativo da personalidade colectiva do pobo galego, se isto existise. Así e todo, dende que a autonomía nos permite xestionar unha parte importante dos cartos públicos téñense producido unhas desaforadas ansias por iso das â??infraestructurasâ??, estradas ata a aldea máis cativa, piscina e pavillón polideportivo por concello, universidade case que por provincia e xa se sabe que aquela vila un pouco grande e que se prece ten que ter aeroporto. Curioso é que outras infraestructuras, que noutros países consideran imprescindibles, como recollida de lixo e reciclaxe, rede de sumidoiros ou mesmo traídas de auga públicas, non sexan situadas no nivel de importancia social das anteriores. Neste val noso a recollida do lixo é un desastre, a reciclaxe non existe, cando menos a _meta_de das parroquias â??ou máis- non teñen rede de sumidoiros e noutras tantas as traídas de auga fixéronas os veciños e polo tanto son privadas.



Pode que no que sexamos decididamente fálicos sexa no de comer e no das festas gastronómicas. Aquí si que superamos todos os â??record Guinnesâ?? habidos e por haber. E que ninguén se nos poña diante. Ese outro día tiven unha reunión cunha asociación de veciños parroquial que nos comunicou, non sen certa fachenda, que tiñan decidido promover a parroquia organizando unha festa gastronómica. ¡Tarde piache! En efecto, o principal problema que tiñan era decidir que froito da terra ou do mar, do río ou do ar, ían escoller para devorar na celebración. Xa que todos estaban collidos. Aquí, na miña parroquia, nas faldras do Galiñeiro, xa tiveron que optar polo xurelo. Non quedaba outro.
[/i:7b7f38c519]