Esqueceches o contrasinal? Aínda non tes unha conta? Crea unha
  • Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Auto width resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default color
  • red color
  • green color

Valminor.info - O Portal do Val Miñor

08 07/08
Portada arrow Opinión arrow O cruceiro de San Campio
Notificar un comentario

Estas opinións son dos insternautas, non de valminor.info. Se consideras que este comentario pode ser inxuriante ou pode incumple algunha lei española, notifícao á nosa redacción.
Por favor completa este pequeno formulario e pulsa na opción de Enviar para completar o proceso.

Nome
 
Correo electrónico
 
Motivo da notificación
 
 
 

Comentario a notificar

PARABÉNS

Escrito por: anduriña (Rexistrado) o 01-03-2008

PARABÉNS

Escrito por: anduriña (Rexistrado ) o 01-03-2008

Ben vido, e que a estadía sexa longa e produtiva. 
As historias do común, son as máis fermosas, pois reflicten a vida ao pasar polas persoas e as cousas, e aí andamos todos queiramolo ou non. 
Parabéns

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

»  Voltar ao artigo


mXcomment 1.0.7 © 2007-2008 - visualclinic.fr
License Creative Commons - Some rights reserved

Antonio Valverde

Antonio Valverde

Vigo 1935 

Nacido en Vigo no seo dunha familia gondomareña, pasou a súa infancia a cabalo entre a cidade olívica e o Val Miñor, para logo asentar a súa vida profesional en Madrid pero sen perder de vista o seu querido Val Miñor.

Neto de Manuel Alonso Pérez, o que fóra secretario do concello de Gondomar e un dos artífices administrativos das escolas Proval.
Neto tamén do mestre de obras Angel Valverde Saines, da Cabreira, ao que lle debemos o legado de casas tan singulares como a casa onde está ubicada a farmacia da Ramallosa.

Primeiros recordos do Val Miñor 

"Recordo ir dende a casas dos meus pais,  todos os días a bañarme á praia, pola vía do tranvía. Por un sendeiro porque non había nin estradas nin outro medio... Ou collías o tranvía e te apeabas no apeadeiro de Lourido ou ibas andando....

Nas casetas onde estaba Argimiro, onde te mudabas de traxe de baño. .. Saías aterido de frío e púñaste detrás da caseta ao resgardo do vento do norte, e se tiñas unhas perriñas, que eran poucas, si as tiñas lle mercabas unha mazá a Casimiro. Lembro comer aquela mazá detrás da caseta de Casimiro, e logo volver pra Ramallosa abafados de calor co traxe de baño mollado na cabeza."