Logo de estirar o bo tempo o suficiente como para amañar o desastre de Xullo, por fin chegan a choiva a Baiona. Moitos estaban agardando por ela. Todos aqueles que teñen algo sembrado na súa leira, porque o frío pode estragar a colleitas e os pozos empezaban a baixar de volume.
No século XXI case parece unha broma iste encabezamento. Xa non queda no mundo nada ao que non se lle teña posto prezo dun ou outro xeito. Parece que todo se pode mercar e vender, non importa do que estemos a falar. Nun xornal editado en Galiza, lía onte unha tira que levaba de encabezamento “ El 421”, e non se falaba do número que a autora ía xogar na lotería de nadal.
Hoxe queriamos falar de urbanismo, pero sorprendeunos unha interesante nova nas páxinas da Voz de Galicia. As obras do peirao de Baiona, do que xa tiñamos falado, descubriron interesantes pezas arqueolóxicas coma un canón do século XVII ou restos de cerámica chinesa. A principal hipótese considera que estes restos son froito de pequenos accidentes domésticos nas pezas e que provocaron que os seus propietarios as tirasen pola borda.
Naqueles días do Prestige tremiamos coma nenos; a dor e o desespero quebraban os nosos corazóns; a rabia e a coraxe facían que nos estremecésemos coma follas no medio do vendaval.
Adios ríos, adios montes, adios regatos pequenos, adios vista dos meus ollos… dicía Rosalia denunciando unha situación dun pobo que non podía case máis que laiarse.
Opinión 
Logo de estirar o bo tempo o suficiente como para amañar o desastre de Xullo, por fin chegan a choiva a Baiona. Moitos estaban agardando por ela. Todos aqueles que teñen algo sembrado na súa leira, porque o frío pode estragar a colleitas e os pozos empezaban a baixar de volume.
Adios ríos, adios montes, adios regatos pequenos, adios vista dos meus ollos… 
