¿Alguien puede imaginarse que, por ejemplo, a la Duquesa de Alba se le ocurriera derribar una parte de la Casa de las Dueñas o del Palacio de Monterrey, para cualquier necesidad suya y se le recriminase, contestara que “se trata de una finca privada y se puede hacer lo que se quiera”?
Pues eso precisamente ha sido lo que ha contestado el presidente de la Comunidad de Montes de Monteferro, el inefable Manuel Alejos -el de “las arenas voladoras” y otras perlas para las crónicas de la estupidez- para justificar una de las devastadoras talas que está llevando a cabo en Monteferro ....
Por Carlos Méixome - Publicado no Xornal A Peneira.
No pasado novembro tiveron lugar en Baiona unhas xornadas sobre arte rupestre. Nas sesións vespertinas e nunha dilatada xornada sabatina debateuse sobre o contexto histórico, o estado de conservación e os proxectos de intervención sobre a máis xenuína demostración da arte galega, como acostuma enfatizar Antonio de la Peña.
Nalgúns círculos da cidadanía miñorá, hai tempo que preocupan, e profundamente, os insistentes rumores sobre determinadas inversións que seica se están a producir no concello de Nigrán. Segundo ese ruxerruxe, importantes inversores adquiriron nos últimos tempos extensas fincas, algunhas delas vencelladas a relevantes bens patrimoniais. A mesma rexouba orienta esas inversións cara a proxectos relacionados coa construcción. Tampouco é nada novo e o petisco ben apetecible: aproveitar as circunstancias para mercar a bo prezo contando coa posibilidade, ou mellor coa seguridade, de que axiña se converterán en terreos edificables e ben comunicados, nun atractivo Val Miñor, próximo a Vigo, con praias, aeroporto, autoestrada ata a porta... e mesmo cun polígono industrial que non vai ser tal, senón de servizos.
Circunstancias da vida propiciaron fai pouco que tivera que cruzar o río Miñor para establecer a miña nova morada no núcleo de Sabarís.
Cada luns pola mañán, aínda vivindo na rúa Xulian Valverde, teño que facer un pequeno percorrido de circunvalación para sair dirección a Vigo, e evitar así o atasco dos comerciantes colocando o atrezzo da feira.
Por Carlos Méixome - Publicado no Xornal a Peneira.
Polo mediodía do sábado quince, estivemos na Volta dos Nove para render homenaxe aos veciños do Miñor asasinados sesenta e nove anos atrás. Acudimos ao chamado dos organizadores a contemplar o bosque-escultura nacido da “vixiante intelixencia de Fernando Casás”, segundo dixo Pepe Cáccamo na súa fermosa e apaixonada intervención, e tamén para participar nun sinxelo e emotivo encontro coa memoria no mesmo lugar do crime, sutilmente dirixido por Ana María Rodríguez.
Opinión 
Circunstancias da vida propiciaron fai pouco que tivera que cruzar o río Miñor para establecer a miña nova morada no núcleo de Sabarís. 
