Estaba na barra tomando unha caña co meu querido amigo Doval cando unha atractiva señorita se nos achegou, mostrounos unha ristra de papeis e, como quen nos dá o derradeiro aviso, informounos amizosamente:
â?? "Teño o Gordo, ¿queren unha participación?". â?? "Dese Premio xa as teño eu todas" â??contestei eu que non andaba para bromas porque xa levaba gastadas máis de cen mil pesetas na loterÃa. â?? "Non o creo, porque deste número non ten ningunha. Unha pena" â??respondeu ela cunha sincera expresión de compaixón mentres que marchaba a ofrecerlle os billetes ós demáis clientes do bar.
Lembro ben cando me comunicaron a nova da aparición. Era unha mañá de outubro de 2002. Foi a primeira hora, uns cantos alumnos alporizados e sorprendidos dicÃanme todos á vez: ¡profe, profe! ¿viu o barco que hai na Foz?. Ao principio tomeino un pouco á chota, mesmo pasoume, nun intre, polo maxÃn a luminosa idea dun estraño accidente nocturno. Despois veu a fase de sorpresa e incredulidade. ¡Como a dos rapaces!
Este texto esta sacado de la revista rock de lux de este mes, pertenece a uno de los integrantes del grupo de jazz-rock Dead Capo, Dos componentes de este grupo fueron a la reunion concertada entre Jose Luis Rodriguez Zapatero y los "musicos" de este pais. Desde su experiencia nos ofrecen otro punto de vista mas interesante que el difundido por los medios.
En esta vida nunca te acostarás sin ver una cosa más. Asà es como pienso dormir hoy despues de lo que me ha ocurrido en la tarde del domingo. Circulaba tranquilamente en mi coche por la zona de Ramalllosa. Como era de costumbre la rotonda y los viales de acceso que allà confluyen estaban colapsados de coches. Cuando despues de una larga espera consigo girar hacia Gondomar, una estruenda sirena retumba en la calle.
ParecÃa la sirena de una ambulancia. Aminoro la marcha a la vez que intento ver por el retrovisor de donde procede dicho sonido para saber si debo o no apartarme para facilitar el paso...