Esqueceches o contrasinal? Aínda non tes unha conta? Crea unha
  • Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Auto width resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default color
  • red color
  • green color

Valminor.info - O Portal do Val Miñor

21 08/08
Portada arrow Novas arrow Baiona arrow A chegada do Prestige
A chegada do Prestige PDF Imprimir Correo-e
(27 votos)
 

Escrito por Veigacasas, o 14-11-2007

Visitas : 1261


Naqueles días do Prestige tremiamos coma nenos; a dor e o desespero quebraban os nosos corazóns; a rabia e a coraxe facían que nos estremecésemos coma follas no medio do vendaval.

Foto Veigacasás
Foto Veigacasás
 


Música: Bebo Valdés & Cigala. Lágrimas Negras

Aquellos días

 En aquellos días del Prestige temblábamos como niños; el dolor y la desesperación quebraban nuestros corazones; la rabia y el coraje hacían que nos estremeciéramos como hojas en medio del vendaval. Con las mentiras de nuestros gobiernos en vez de su apoyo, hombres y mujeres de todos los países que caben en España, codo a codo con voluntarios de otros estados, nos pusimos manos a la obra para pelear contra el desastre, llenamos calles y plazas para manifestar la verdad y desenmascarar el engaño que publicitaba a los cuatro vientos el Estado. Galicia fue entonces, una vez más, Gary Cooper solo ante el peligro; y los políticos a resguardo, cuidando su negocio...  

LÁGRIMAS NEGRAS (I)  

Quisiera hablar hoy como enseña un maestro. Maldita es la Patria que no ama su cielo, tierra y mar ni la vida que los puebla; maldito el País que no se respeta a sí mismo ni se hace respetar; malditos los gobernantes que alimentan a su Pueblo con horizontes de muerte y miseria.

 

«La población de Galicia aumentó aproximadamente el 78 por 100 entre (los años) 1528 y 1591. La combinación de población y pobreza en una región montañosa determinó la función clásica de Galicia de exportar habitantes hacia las llanuras.» John Lynch, El reinado de Carlos V.  

Del norte llegó, madre, el barco de la muerte; al Sur me lleva, madre, el barco de la guerra. Prestige, extraño nombre, se llamaba aquél, y se hundió para asfixiar mi tierra; Príncipe de Asturias, mal bautizo, llaman a éste que pierde grandeza en cada milla. ¿Debí hacerte caso, madre?, ¿coger la maleta y emigrar?  


Se me venía padre a la cabeza, sin abrazo alguno en casi todos los años de su vida, lejos de sitio hermano; no vernos crecer, volver derrotado, raídas las mejillas por tanta lágrima negra, «y tú a callar, rapaz, que los hombres no lloran».  


¿ Querrán acabar con nosotros, madre, con nuestra forma de vivir?, ¿sería por eso lo del fuel, dejarle desangrar su agonía, que estaba todo controlado, que era lo mejor? Pues lloré, madre; lloré en el bar, con mis amigos, y ellos también, por una mocita de algún sitio de España; los padres no quería dejarla venir, pero ya estaba en la estación, allí era la entrevista de la tele: «Cómo no voy a ayudar a limpiar las playas donde jugué desde bebé, donde crecí entre juegos cada verano, donde me enamoré siendo adolescente; se me partiría el corazón; ¡cómo no voy a ir!» Lloramos, madre, por ver que la gente ama nuestra tierra.  

Y todos nosotros en la costa, asustados como conejos por aquello que parecía el fin del mundo; y, el Gobierno, «No pasa nada». 

Y esto de ahora, casi todos somos gallegos, «De maniobras», nos mandan decir, pero nos punzan en el oído con otra canción. 

Si fuera por la paz, madre, si por la libertad fuera, por defender la tierra, por la esperanza, como decía Blas Infante en el himno de su tierra... No sé que haré, madre; tanta lágrima negra corroe las entrañas.

(Fundamentado en: Ángel Rodríguez López, Las fortalezas de la mitra compostelana y los irmandiños)  


Mientras las ciudades de Italia se elevaban sobre sí mismas gozando su Quattrocento, para siempre universal, los gallegos descerrajábamos el hambre, la humillación de nuestras mujeres y vidas, hartos de ser arruinados por salteadores de caminos, los mismos que eran acogidos en las fortalezas de los gobernantes laicos o religiosos. Ni piedra sobre piedra dejamos de castillos; ni obispos o caballeros, huidos todos a tierra extraña. Esa vez, fuimos un Pueblo libre, sano, un Pueblo señor de su País, sin matar a nadie en los asaltos.  


Rehecha la nobleza, unida y derrochando soldadas, piedra sobre piedra tuvimos que rehacer lo derrocado, a cargo y costa de nuestras haciendas y vidas; bueyes, herramientas, trabajo de sol a sol, familia, tierras y alimentos, puestos al servicio de nuestro yugo señor; jamás un Pueblo se tragó tanta humillación.  


Nada somos, tanto da lo que uno escoja o haga, implacable es nuestro porvenir. Pueblo dulce y tolerante, amante de la libertad, no somos fiera enjaulada, sino la carnaza que la alimenta.  
 

Durante meses, por lo del Prestige, dudaste del Gobierno, de la Xunta de Galicia, de ministros y conselleiros; de quienes tenían responsabilidad o poder para evitar daños, aminorar su magnitud o reparar el mal producido; del portavoz oficial y de los medios de comunicación a su alcance. Creíste que ocultaban la realidad por incapacidad para afrontarla, que callaban para no perder su puesto en vez de solidarizarse con sus conciudadanos, que erraban por acción u omisión e impedían atajar tan grave problema. Lloraste de pena y de rabia por lo que pasaba, te avergonzaste de ser del Partido Popular. Los caballos locos del poder habían vuelto a patearnos con sus cascos, impunemente.  

Te reunió tu partido; te acusó de cuanto cruzó tu pensamiento. “¿Qué sabes tú de medios y objetivos de Gobierno? Nada, ¡maldita sea tu soberbia!” Te dieron palmaditas y sonrisas, te enviaron a luchar contra los que mostramos el Nunca Máis en una tela y quienes pedimos responsabilidades. Olvidaste su descrédito, la ruina que asoló tu tierra, que los hechos hablaban por sí mismos. Qué vergüenza y desolación. Y ahora alentáis la invasión violenta de un país, rompéis el frágil equilibrio de la paz y nos panfleteáis con un Plan Galicia a veinte años. ¿Esperáis, acaso, ganar otras elecciones? Debéis creer que somos Braian crucificado, cantando el lado bueno de la vida. 

«Negro horizonte, gaviota reidora, para tu nombre.» X. L. Ferreiro, Haycus.  
 

« La intervención de Madrid en Galicia provocó el desastre.» «Los gallegos sabían, mejor que los ministros, lo que había de hacerse en su tierra». Estas citas entrecomilladas no son de aquellos días, sino de Manuel D. Benavides, nacido en Ponteareas en 1895; ambas están en su novela La Escuadra la Mandan los Cabos, publicada en 1944 durante su exilio político en México. Ambas siguen vigentes; más que nunca.  
 
Eres cuadrillero, o voluntaria, limpia playas ambos; estilistas, peluqueros de moda peinando algas empodrecidas, maquillando belleza en la arena; debajo de la piel rubia, tan linda, tan fresca, ahonda la muerte. Os paráis en el borde de bajamar, claváis la pala, el mango del rastrillo, giráis, miráis: treinta metros cuadrados de arena limpia, una rapadura punky entre greñas aceitosas. Volvéis hacia arriba, estáis decididos, limpiáis; os quedan menos de tres hectáreas, si consiente la marea. 

Eres pescador, mariscadora; hay moco grasiento cegándolo todo, olas de sebo negro salpicando al cielo; tu familia pasará hambre, este invierno por lo menos. Te subes a la barca o remangas tus faldas, te anega la ría, arrancas a mano esa espesura hedionda que yerma la roca, que asfixia el vivero; te mantiene el coraje, menos bravío pero más valiente que el de la mar: ella se agazapa para devolverte el golpe en la próxima marea; queda menos; nada te detiene.

©Veigacasás.
Val Miñor, lunes, 12 de noviembre de 2007

Foto Veigacasás
Foto Veigacasás
 


Música: Cesaria Évora, Sodade

Aqueles días

Naqueles días do Prestige tremiamos coma nenos; a dor e o desespero quebraban os nosos corazóns; a rabia e a coraxe facían que nos estremecésemos coma follas no medio do vendaval. Coas mentiras dos nosos gobernos en vez do seu apoio, homes e mulleres de todos os países que caben en España, cóbado a cóbado con voluntarios doutros estados, puxémonos mans á obra para pelexar contra o desastre, enchemos rúas e prazas para manifestar a verdade e desenmascarar o engano que publicitaba aos catro ventos o Estado. Galicia foi entón, unha vez máis, Gary Cooper só ante o perigo; e os políticos a resgardo, coidando o seu negocio...  
 

BÁGOAS NEGRAS (I)  

Quixera falar hoxe como ensina un mestre. Maldita é a Patria que non ama o seu ceo, terra e mar nin a vida que os habita; maldito o País que non se respecta a si mesmo nin se fai respectar; malditos os gobernantes que alimentan o seu Pobo con horizontes de morte e miseria.

 

«A poboación de Galicia aumentou aproximadamente o 78 por 100 entre (os anos) 1528 e 1591. A combinación de poboación e pobreza nunha rexión montañosa determinou a función clásica de Galicia de exportar habitantes cara ás chairas.» John Lynch, El reinado de Carlos V.

Do norte chegou, miña nai, o barco da morte; ao Sur lévame, miña nai, o barco da guerra. Prestige, estraño nome, chamábase aquel, e afundiuse para asfixiar a miña terra; Príncipe de Asturias, mal bautizo, chaman a este que perde grandeza en cada milla. ¿Debín facerche caso, miña nai?, ¿coller a maleta e emigrar?  


Víñaseme o meu pai á cabeza, sen abrazo ningún en case todos os anos da súa vida, lonxe de sitio irmán; non nos ver medrar, volver derrotado, raídas as meixelas por tanta bágoa negra, «e ti a calar, rapaz, que os homes non choran».  


¿ Quererán acabar connosco, miña nai, coa nosa forma de vivir?, ¿sería por iso o do fuel, deixarlle desangrar a súa agonía, que estaba todo controlado, que era o mellor? Pois chorei, miña nai; chorei no bar, cos meus amigos, e eles tamén, por unha mociña dalgún sitio de España; os pais non querían deixala vir, pero xa estaba na estación, alí era a entrevista da tele: «Como non vou axudar a limpar as praias onde xoguei dende bebé, onde crecín entre xogos cada verán, onde me namorei sendo adolescente; partiríame o corazón; ¡como non vou ir!»


E todos nós na costa, asustados coma coellos por aquilo que parecía a fin do mundo; e, o Goberno, «Non pasa nada».  

E isto de agora, case todos son galegos, «De manobras», mándannos dicir, pero púnzannos no oído con outra canción. 

Se fose pola paz, miña nai, se pola liberdade fora, por defender a terra, pola esperanza, como dicía Blas Infante no himno da súa terra... Non sei que farei, miña naiciña; tanta bágoa negra corroe as entrañas.

(Fundamentado en: Anxo Rodríguez López, As fortalezas da mitra compostelá e os irmandiños)  
 

Mentres as cidades de Italia elevábanse sobre si mesmas gozando o seu Quattrocento, para sempre universal, os galegos rompiamos as cerraduras da fame, a humillación das nosas mulleres e das nosas vidas, fartos de ser arruinados por salteadores de camiños, os mesmos que eran acollidos nas fortalezas dos gobernantes laicos ou relixiosos. Nin pedra sobre pedra deixamos de castelos; nin bispos ou cabaleiros, fuxidos todos a terra estraña. Esa vez, fomos un Pobo libre, san, un Pobo señor do seu País, sen matar a ninguén nos asaltos.  


Refeita a nobreza, unida e desbaldindo soldadas, pedra sobre pedra tivemos que refacer o derrocado, a cargo e costa das nosas facendas e vidas; bois, ferramentas, traballo de sol a sol, familia, terras e alimentos, postos ao servizo do noso xugo señor; xamais un Pobo tragou tanta humillación.  
 

Nada somos, tanto ten o que un escolla ou faga, implacable é o noso porvir. Pobo doce e tolerante, amante da liberdade, non somos fera engaiolada, senón o engado que a alimenta.
 

Durante meses, polo do Prestige, dubidaches do Goberno, da Xunta de Galicia, de ministros e conselleiros; dos que tiñan responsabilidade ou poder para evitar danos, minorar a súa magnitude ou reparar o mal producido; do voceiro oficial e dos medios de comunicación ao seu alcance. Criches que ocultaban a realidade por incapacidade para afrontala, que calaban para non perder o seu posto en vez de solidarizarse cos seus concidadáns, que erraban por acción ou omisión e impedían atallar tan grave problema. Choraches de pena e de rabia polo que pasaba, avergonzácheste de ser do Partido Popular. Os cabalos tolos do poder volveran a patearnos cos seus cascos, impunemente.  
 
Reuniute o teu partido; acusoute de canto cruzou o teu pensamento. "¿Que sabes ti de medios e obxectivos de Goberno? Nada, maldita sexa a túa soberbia!" Déronche palmadiñas e sorrisos, enviáronte a loitar contra os que mostramos o Nunca Máis nunha tea e os que pedimos responsabilidades. Esqueciches o seu descrédito, a ruína que asolou a túa terra, que os feitos falaban por si mesmos. Qué vergoña e desolación. E agora alentades a invasión violenta dun país, rompedes o fráxil equilibrio da paz e panfletádesnos cun Plan Galicia a vinte anos. ¿Esperades, acaso, gañar outras eleccións? Debedes crer que somos Braian crucificado, cantando o lado bo da vida.  

«Negro horizonte, gaivota reidora, para o teu nome.» X. L. Ferreiro, Haycus.  
 

«A intervención de Madrid en Galicia provocou o desastre.» «Os galegos sabían, mellor que os ministros, o que había de facerse na súa terra». Estas citas entrecomilladas non son daqueles días, senón de Manuel D. Benavides, nacido en Ponteareas en 1895; ambas as dúas están na súa novela La Escuadra. Mándana os Cabos, publicada en 1944 durante o seu exilio político en México. Ambas as dúas seguen vixentes; máis que nunca.  

Es cuadrilleiro, ou voluntaria, limpa praias ambos os dous; estilistas, perruqueiros de moda peiteando algas empodrecidas, maquillando beleza na area; debaixo da pel loura, tan linda, tan fresca, afonda a morte. Parádevos no bordo de baixamar, cravades a pa, o mango do anciño, xirades, mirades: trinta metros cadrados de area limpa, unha rapadura punky entre greñas aceitosas. Volvedes cara a arriba, estades decididos, limpades; quédanvos menos de tres hectáreas, se o consente a marea.  

Es pescador, mariscadora; hai moco graxento cegándoo todo, ondas de sebo negro salpicando ao ceo; a túa familia pasará fame, este inverno polo menos. Sobes á barca ou remangas as túas faldras, anégache a ría, arrancas a man esa espesura fedorenta que erma a rocha, que asfixia o viveiro; mantenche a coraxe, menos bravía pero máis valente que o do mar: ela acazápase para devolverche o golpe na próxima marea; queda menos; nada te detén.  

©Veigacasás. Traducción: Manuel Rico.
Val Miñor, luns, 12 de novembro de 2007




Compartir esta noticia:
Digg!Del.icio.us!Google!Technorati!Yahoo!Chuzar esta noticia! title=

   

  Folla RSS comentarios
 

 

Ver 16 de 16 Comentarios

a: "NON HAI FORMA HUMANA"

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado) o 22-12-2007

a: "NON HAI FORMA HUMANA"

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado ) o 22-12-2007

Pudo ser un desahogo fuera de sitio, la tensión del vivir cada día... Como estamos en fiestas, reiré el cuesco público de "NON HAY FORMA HUMANA" y diremos, como aquel poeta, "fuese y no hubo nada", y se acabó el asunto. Mas el comentario de "NON HAI FORMA HUMANA", obliga a exponer mis criterios. 
 
Jamás se me ocurriría rechazar un texto sin haberlo leído antes, y menos protestar al responsable de su edición pública por que me lo hace llegar: todo lo que entra libremente en mi buzón postal o electrónico es bien venido; y digo más: todo el que quiera puede hacerlo sencillamente, pinchando el el link "Notificar" que aparece bajo este comentario.  
 
Y es que (y esto va también para "Vaya, vaya") la literatura jamás es Spam, excepto para quienes disfrutan con la quema de libros; ejemplos abundantes hay de esa clase de intolerancia llevada a las más altas cotas de limitación intelectual sobre la tierra que pisamos.  
 
Nada obliga a leer mis emails avisando de la publicación de uno de mis textos, pero la relación entre Leídos/NoLeídos es de 8 a 1, demasiado buena para ser Spam hoy que se puede ver el contenido sin abrir el mensaje. Por no citar el número de lecturas y votos a mis textos, visibles para todo el que entra en la web. 
 
Mis textos no son a título oneroso ni comunicaciones publicitarias o promocionales de Valminor.info, no pago ni cobro a/de la web; yo soy el único responsables de mis textos y de las consecuencias que tenga su publicación aquí. No formo parte de la organización de la web que, como ocurre en muchos casos, la compone una sola persona en sus ratos libres y sin prestación económica. Todo es gratis.  
 
Un saludo.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

lagrimas

Escrito por: MAry-Su (Invitado) o 18-12-2007

lagrimas

Escrito por: MAry-Su (Invitado ) o 18-12-2007

muchas gracias por esta joyita

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

bervillanueva70@yahoo.es

Escrito por: NON HAI FORMA HUMANA (Invitado) o 17-12-2007

bervillanueva70@yahoo.es

Escrito por: NON HAI FORMA HUMANA (Invitado ) o 17-12-2007

ERES SPAM, LIXO 
FÓDEME QUE ENSUCIES A MIÑA PRAIA CO TEU SPÀM, 
ESPABILA!!!

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Vaya vaya

Escrito por: SPAM (Invitado) o 17-12-2007

Vaya vaya

Escrito por: SPAM (Invitado ) o 17-12-2007

No creo que hacer spam con esta dirección les ayude lo más mínimo

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Un beso

Escrito por: Yolanda (Invitado) o 15-12-2007

Un beso

Escrito por: Yolanda (Invitado ) o 15-12-2007

Me ha encantado. Gracias por transmitir y compartir lo que no se ve, lo realmente importante, ya que los que dirigen este país solo nos hacen ver lo que quieren. un beso.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

GRACIAS

Escrito por: SERGIO ANDRES (Invitado) o 27-11-2007

GRACIAS

Escrito por: SERGIO ANDRES (Invitado ) o 27-11-2007

ME GUSTO MUCHO EL TEXTO ME PARECE QUE EXPRESA EN PALABRAS TODA UNA VIVENCIA, GRACIAS POR IMPRIMIR ALGO DE TUS PENSAMIENTO AQUI... ME GUSTO MUCHO EL ESTILO DE PENSAR.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Para negras, negras, las pelotas de un g

Escrito por: Fendetestas (Invitado) o 26-11-2007

Para negras, negras, las pelotas de un g

Escrito por: Fendetestas (Invitado ) o 26-11-2007

lágrimas, languidez, saudade, dolor, introspección, lamentos, victimismo, y mucho agradecimiento (coma bós galegos) a la gente que se movió mientras el paisanaje miraba (incluso mal). 
La poesía, lírica o no, está bien para unos juegos florales, pero la motosierra es un arma cargada de futuro. 
¡Más Hostias y menos bágoas!, que así nos luce el pelo. 
Saúde.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

...

Escrito por: mariellava@gmail.com (Invitado) o 21-11-2007

...

Escrito por: mariellava@gmail.com (Invitado ) o 21-11-2007

me gusto mucho. te escribire con más tiempo mariella

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Gracias por la aclaración

Escrito por: María Jesús (Invitado) o 20-11-2007

Gracias por la aclaración

Escrito por: María Jesús (Invitado ) o 20-11-2007

Sigo diciendo que el texto es bello y emotivo y que yo tampoco olvido.Ni eso ni los incendios, que han vuelto ahora, que parece que esperaban agazapados que acababa el verano y disminuyera la alarma.Me lo reprocho y no quiero pero acabo siendo mal pensada. 
Los y las gallegas que no estamos todo el año ahí, tambien amamos galicia y nos duele nuestra tierra, y contagiamos ese amor a los gallegos no de nacimiento y a los que quieren a nuestra tierra, pero si no le leí mal un artículo a Suso del Toro, pienso como él que todos los males no nos vienen de fuera de Galicia, que también somos responsables de nuestros males y de hacer nuestros propios esfuerzos.Y digo por mi cuenta, que adoro Galicia tanto como el que mas aunqe no sea partidaria de mirarme al ombligo ni localista, porque no veo avance alguno con esas actitudes.Y paso bastantes meses en Galicia estos ultimos años para observar.Y la distancia me permite una perspectiva más amplia.y creo que Galicia además de ciertos gallegos estupendos tambien se merece otros que les sigan.Saludos muy cordiales.Me alegra que al fin lluevaen galicia y hasta en Madrid donde ahora me toca.Sigue haciendo esas bellas cosas.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

bagoas negras

Escrito por: joão marinheiro (Invitado) o 17-11-2007

bagoas negras

Escrito por: joão marinheiro (Invitado ) o 17-11-2007

Gostei dos teus textos, pela angustia que ainda nos vai por dentro e no fundo do nosso mar. 
No dizer de Francisco F. Rei ( Paco),para os amigos )dizia assim ,no seu texto publicado na Revista A Trabe de Ouro, " Em nome dos galegos( e non galegos) petroleados no corpo e na alma quero agradecerlles ós milleiros de voluntários chegados de toda Espanha ( e de moitos outros países) a súa infinita axuda e infinita solidariedade; e tamén aos soldados belgas que, inxenuamente, seica andabam pola Costa da Morte, perguntando onde estaba o exercito español..."En nome dos galegos ( e non galegos9 petroleados no corpo e na alma, infinitas gracias às atadoras, ás mariscadoras, e ós mariñeiros dos Pósitos das Rias Baixas por devolvérennos, nestes dias de indescritible e infinita tristeza ( e de desleixo institucional), o inmenso orgullo de sentirmonos GALEGOs..." 
 
 
Abraço 
 
http:// memoriasvirtuais.blogspot.com

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

TUS GRANDES PALABRAS, MIS PEQUEÑOS VERSO

Escrito por: XL FERREIRO (Invitado) o 16-11-2007

TUS GRANDES PALABRAS, MIS PEQUEÑOS VERSO

Escrito por: XL FERREIRO (Invitado ) o 16-11-2007

HAYKUS  
 
Sobre la arena 
sangre negra de barcos, 
negra es la pena. 
 
Cormorán negro 
arco iris de aceite 
para tu entierro. 
 
Negro horizonte 
gaviota reidora 
para tu nombre. 
 
La roca duerme 
mil percebes de nácar 
para la muerte. 
 
La mar se queda, 
el hombre se hace playa 
la muerte llega. 
 
Un pez ha muerto 
la mar está de luto 
el hombre ha vuelto. 
 
XL FERREIRO

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

DE LUTO ESTA NUESTRA MADRE TIERRA DE LO

Escrito por: AMAIA (Invitado) o 16-11-2007

DE LUTO ESTA NUESTRA MADRE TIERRA DE LO

Escrito por: AMAIA (Invitado ) o 16-11-2007

ME A GUSTADO MUCHO ESTA BIEN LO KE HABEIS HECHO ESP KE CON LOS AÑOS TODO MEJORE Y SE ABRAN MEJOR Y MÁS CONCIENCIAS EN EL MUNDO PARA EN VEZ DE DESTRUIRLO LUCHEMOS PARA CREAR UN MUNDO MEJOR EN EL KE VIVIR. SALUDOS DESDE BILBAO AMIGOS GALLEGOS NO OS DESANIMEIS Y NO DEJEIS DE LUCHAR EN LO KE ES JUSTO NUNCA. UN FUERTE ABRAZO. AGUR.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Eu tamen chorei!

Escrito por: Xanval (Invitado) o 15-11-2007

Eu tamen chorei!

Escrito por: Xanval (Invitado ) o 15-11-2007

Si. Eu tamen chorei. Fun a espreitar a Costa da Morte. Levaba ,unha morea de rapaces, mais ven homes feitos, pra que botaran unha man. Ia amimand'os cheo de entereza. Mais ao ver o panorama que amostraba a costa. Chorei. Chorei, ¿como non ia chorar?

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Aclaro, Maríajesús, lo Manolo Rico

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado) o 15-11-2007

Aclaro, Maríajesús, lo Manolo Rico

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado ) o 15-11-2007

No es ese escritor madrilleño. Este Manuel Rico es una persona polifacética y entre esas facetas está ser gallego de nacimiento y residente en Galicia. El y su compañera, Carme López, tienen, entre otras cosas, un monton de buenas canciones (poesía) y ambos se atrevieron a mestizarse con músicos para sacar adelante varios CDs, algunos de los cuales quitan el hipo... 
Respecto al texto, te aseguro que reviví todo lo que atravesó mis adentros en aquellos días.  
Un saludo,

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Lágrimas&Bágoas Negras

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado) o 15-11-2007

Lágrimas&Bágoas Negras

Escrito por: Veigacasás (Rexistrado ) o 15-11-2007

Agradezco a Pedro Telmo, el jefe de Valminor.info, que resolviera todos los incordios que tenía mi maqueta inicial de este hipertexto que es LaLlegadaDelPrestige/ AChegadaDoPrestige; que estuvieran en pareja los textos, largos así como longanizas de Guiness, clavar las fotos en el sitio adecuado, implementar las canciones... Sé que fue una dura tarea para los dos, aunque no tanto, pues hija mía era la maqueta e hija suya es la Web. Ambos esperamos que texto y web surquen océanos, sobrevuelen cordilleras, para mostrar de nuevo al mundo lo que aquí pasó, lo que nos puede volver a suceder. 
Me alegra que Manuel Rico os pueda brindar el texto en Gallego, que me atendiera con cariño siempre que lo necesité, que me perdonara mi escaso conocimiento de mi lengua natal, perdida pronto en la soledad de tierras desconocidas y tiempos de olvido, esas otras vidas que acojo en mí. 
Espero que muchos lectores/visitantes pinchen las canciones, ayudar a que Bebo&Cigala y Cesaria Évora a que sean más escuchados y conocidos y admirados en todos los confines, aunque alguien piense que no parezcan necesitarlo o que sus músicas no merecen ser compradas ni, siquiera, escuchadas.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Y tan negras

Escrito por: María jesús (Invitado) o 15-11-2007

Y tan negras

Escrito por: María jesús (Invitado ) o 15-11-2007

Me parece un texto muy bello y emotivo.Me entristece la confusión en el tema.Me duele que se olviden tantas responsabilidades y que, como en tantas otras cosas negativas, se repartan culpas salomónicamente.No es justo pero siempre le reivindicamos más a quienes dan y callamos a te los que ignoran lo que necesitamos. 
¿De veras ha traducido esto manolo Rico el escritor madrileño? tal vez sea una coincidencia de nombres, pero el castellano del texto es digno de él.

 

» Notificar este comentario á dirección da web

» Responder a este comentario...

Ver 16 de 16 Comentarios



Nome
Correo electrónico
Título  
 
Comentarios
   Notificarme dos seguintes comentarios
   
   



mXcomment 1.0.7 © 2007-2008 - visualclinic.fr
License Creative Commons - Some rights reserved
< Ant.   Seg. >

Documentación Baiona

Documentación PXOM

Contido do Plan Xeral de Ordenación Municipal de Baiona

  1. INFORMACIÓN URBANÍSTICA
    1. Memoria informativa (.pdf 1MB)
    2. Planos de información xeral (.pdf 114MB)
    3. Planos información dos núcleos rurais 1/2000 (.pdf 43MB)
    4. Planos de información do casco urbano 1/1000 (.pdf 32MB)

  2. ESTUDO DO MEDIO RURAL E ANÁLISE
    DO MODELO DE ASENTAMENTO POBOACIONAL
    1. Memoria medio rural (.pdf 2MB)
    2. Modelo de asentamento poboacional (.pdf 2MB)
    3. Fichas de núcleos rurais, planos e ortofotos (.pdf 2MB)

  3. ORDENACIÓN
    1. Memoria xustificativa (.pdf 16MB)
    2. Estratexia de actuación e estudo económico (.pdf 62MB)
    3. Planos de ordenación dos núcleos 1/2000 (.pdf 48MB)
    4. Planos de ordenación do casco urbano 1/1000 (.pdf 150MB)
    5. Planos de clasificación do solo. Estrutura xeral do territorio 1/5000 (.pdf 44MB)
    6. Planos de infraestructuras 1/5000

  4. NORMATIVA URBANÍSTICA
    1. Normativa urbanística de Baiona (.pdf 138MB)

  5. CATALOGO DO PATRIMONIO CULTURAL
    1. Patrimonio arquitectónico e etnográfico (.pdf 15MB)
    2. Patrimonio arqueolóxico (.pdf 15MB)

 

Foto denuncia

www.flickr.com

Especiais

Proxecto Parque Eólico na Serra da Groba - Albariño I
Seguimento Parque Empresarial Porto do Molle
 Esteiro da Foz do Miñor - Situación ambiental

Enquisa