Dende os tempos de Javier de Burgos, xa choveu, e sociedade galega e miñorá mudou substancialmente e de forma acelerada nas últimas tres décadas. Envellecemento, concentración costeira e terciarización son as tres desacougantes constantes que caracterizan á poboación galega. Das tres só a  primeira non está presente entre nós, cando menos do agoniante xeito que o fai no resto do país. De feito os tres concellos miñorás son os que teñen un índice de envellecemento máis baixo da área de Vigo, agás o caso do Porriño e Salceda.

     Índice de envellecemento de maior a menor

     (IGE, 2005)

A tendencia a concentración na costa e en torno as zonas industriais converteu o Miñor nun polo de atracción de poboación ao longo de todo o século XX

Poboación de feito dos tres concellos miñoranos (1900-1930)

Esta tendencia colleu  pulo nas tres últimas décadas:

Serie de poboación dos tres concellos desde 1981

     Temos pois unha poboación relativamente nova, dentro dos parámetros galegos e dos países industriais, que aumentou de forma constante ao longo do século XX e que nos últimos 25 anos medrou un 22%, case un 1% anual. Este aumento da poboación provocou un forte impacto sobre o territorio de forma semellante a toda a área viguesa. 
 

Densidade (Hab./ Km²)

     Os tres concellos miñorás teñen as taxas de paro máis baixas da área de Vigo coa soa excepción de Salceda de Caselas. Pola contra o camiñar conxunto dos tres concellos rómpese cando falamos de renda, de tal xeito que mentres Nigrán ponse na cima do clasificación, só por debaixo de Vigo, Baiona e Gondomar sitúanse na zona media-baixa da táboa cuns 700 euros por habitante menos que Nigrán.

     Taxa de paro

     (INE, 2001)

     Renda dispoñible bruta (euros por h.)

     (IGE, 2002)