Á falta de estudos en maior profundidade e tendo a conta que a Mancomunidade do Val Miñor foi un  enxerto pouco desexado e pronto repudiado, parece necesaria e urxente algunha forma de integración dos tres concellos miñorás é necesaria e urxente, nomeadamente por que na actualidade o gran reto das administracións municipais é dotar á cidadanía dunhas infraestructuras acordes cos tempos e que permitan un desenvolvemento sostido. Os investimentos en infraestructuras son elevados e só poden ser afrontados por institucións con potencia orzamentaria e alta capacidade de endebedamento. A mellora na recadación, na achega de recursos e na xestión dos mesmos non é moi doada para concellos pequenos. Non é o mesmo un concello de 40.000 hab. que un que non ten nin a metade e outros dous que pouco pasan da terceira parte. Mesmo, sen ánimo de populismo barato, reduciríanse gastos, nalgúns casos escandalosos, coa reducción de cargos políticos e cun aumento da rendibilidade do funcionariado e persoal laboral.

     Algúns aducen que a solución pasa pola Área Metropolitana de Vigo. A ben seguro que é absolutamente necesario ir por ese camiño e os concellos miñorás teñen, non podería ser doutra forma, que empurrar nesa dirección. Mais a Área Metropolitana nun país como o noso, coas súas particularidades, ás veces positivas, outras non tanto, é, como a súa cabeceira, unha área de aluvión, pouco asentada, agás o Morrazo, e na que a macrocefalia pode pronto converterse nunha versión “postmoderna” da perversa relación mundo vilego-mundo aldeá  presente na sociedade galega de non hai máis de trinta anos. Así que tamén para a boa marcha da Área Metropolitana de Vigo podería ser moito máis que útil a existencia dun concello do Val Miñor que representase a máis de 40.000 persoas e que puidese, de ser necesario, contrarrestar a superioridade abafante de Vigo. Labor este que tal e como están as cousas só podería realizar moi mansiñamente Redondela.

     ¿Qué problemas podería presentar o concello único? Argumentan algúns que a administración afastaríase en exceso dos veciños. Presentar este argumento no tempo dos móbiles, da Interne e demais trebellos semella un contrasentido. Máis racional sería reclamar un servicio de transporte que comunique o Val internamente e con Vigo á altura do século XXI e non dunha forma moito máis deficiente que nos tempos do infortunadamente desaparecido tranvía. Mesmo, permítasenos dubidar da identidade municipal dos concellos miñorás. Agás Baiona, vila de tradición secular e cabeceira evidente do territorio máis próximo. Gondomar é un cativeiro núcleo de menos dun século  que se desenvolveu como vila nos últimos dez ou quince anos e Nigrán segue a ser A Ramallosa, Panxón ou Vilameán.