O déficit das infraestruturas

     Calquera podería pensar que unha poboación relativamente nova, nun territorio intensamente ocupado, con baixas taxas de paro para un sistema no que este é estrutural, cunha aceptable renda bruta por habitante  e altamente terciarizada, debería ter uns servicios ben cubertos. Pois todo o contrario. Admitindo como atenuante que a alta densidade de poboación non significa concentración da mesma senón simplemente forte ocupación do territorio por un hábitat absolutamente disperso e polo tanto calquera tipo de servicio se encarece, o certo é que en moitas zonas do Val non se pode empregar un microondas a determinadas horas, simplemente porque non hai tensión eléctrica e esto ocorre en grupos de casas iguais, que lle chaman urbanizacións, que nin teñen sumidoiros e ás que se chega por congostras e camiños, eso si asfaltados e con dobre dirección pero que de construírlle beirarrúas ou canalización de augas pluviais os coches terían que ir de canto. Sería interesante medir os quilómetros e quilómetros de camiños asfaltados, por certo un simple ordenamento das direccións resolvería moitísimos problemas. Non falemos xa de asuntos sofisticados como o gas ou infraestruturas culturais ou mesmo de outros máis doados como as conexións rápidas á interne. Ao tempo unha flamante autoestrada non é quen de evitar os atascos na ponte da Ramallosa ou na entrada de Baiona simplemente por estar infrautilizada e pensada non como circunvalación e conexión interna do Val senón como reclamo turístico.

Outra mentalidade é necesaria

     Escribía Otero Pedrayo: “Polas costas da Ramallosa, entre densos piñeirais, a estrada descende ao esteiro do Miñor. Queda á esquerda unha pasaxe de campos de millo, hortos e pazos...”. Era a década dos vinte do pasado século. Na altura o Val era un mundo labrego e, un pouquiño, mariñeiro, no que a terra tiña un valor de uso,  esto é era útil en canto servía para producir. Ao longo do século XX o desenvolvemento industrial de Vigo e a súa área converteu a agricultura nunha actividade a tempo parcial. Contra o final do século a terciarización da sociedade, no Val Miñor manifestada no turismo e na construción residencial, converteu os traballos agrícolas en absolutamente residuais. Xa non hai leiras só solares. O sector da construción fomentou esa mentalidade perversa de considerar a terra como un espazo para a especulación, o enriquecemento rápido, no que cadaquén pode facer o que queira, no que non hai regulamentos, nin normas construtivas, nin planeamento e  no que todo se arranxa co “ti vai facendo que...”.

     Non hai moitos días un coñecido xornalista escribía na súa extensa columna dominical sobre a corrupción marbellí. Referíase tamén a Oviedo, coñecida en determinados círculos como “a Marbella do Cantábrico” e dicía  Campo Vidal que ao non empregar a termo Atlántico deixáronnolo para referirnos a Baiona. Quedámonos sen epíteto para referírmonos a Nigrán.