O TEU PAPÁ

Agora tócache a ti, a túa irmá maior xa o pasou. Estás intacta, acabada de entrar na adolescencia; es o anhelo de papá.

Telo enriba, esmagándote, babeándoche a cara, cravándoche o seu membro unha e outra vez mentres te fas berro pola dor que racha o teu corpo e a túa vida. Queres morrer.

Quererías pensar na axuda de mamá, nos seus bicos, no seu regazo, a túa mamá, pero ela está alén do corredor, no seu cuarto, coa porta aberta, escoitándoo todo, sabéndoo todo, calando. Sentes o coitelo do seu silencio esgazándote en cada acometida de papá. Perdíchela para sempre.


Róeche a impotencia, o noxo, tanta soidade. Pides a morte cunha voz que non parece túa, ¡Quero morrer!, ¡Quero morrer!, que non exista nada máis. Escoitas a túa voz, o seu estraño son, e non podes ocultar a túa inmensa derrota, saberte viva ao teu pesar, sen esperanza ningunha, cando a túa mamá che berra dende o outro lado do corredor ¡Cala, rapariga; que van pensar as veciñas! Déixaste render por abandono, tragas a conciencia. Xuras matar.


Pechas os ollos. Sorbes aceptación, maquinas a túa vinganza imposible. Déixaste violar, pero algo descoñecido, moi dentro de ti, se rebela, retórcete en náuseas. Non te detén nin o ¡Como vomites agora, mátote! que che solta o teu papá.

Segue arremeténdote a pesar do vómito que lle unta cara e peito, bérrache ¡Cabrona, fillaputa! unha vez tras outra, e crava os seus dedazos entre as túas nádegas, aceira as súas unllas ata resgarche a pel, mentres retreme e se queixa e se dilúe no teu seo. O teu papá.

Noxo dentro e bágoas sobre ti; soidade, desarraigamento. Nunca máis poderás atopar o camiño de casa.

Que será de ti, nena; qué vida terás, como a vas vivir.

 Veigacasás